geartsje.punt.nl

Ter introductie: Iedere maandag-, dinsdag- en woensdagochtend lezen ze, de kinderen van groep 3, 4 en 5. In groepjes van drie of vier kinderen met een leesmoeder of een enkele leesvader. En om dat lezen het best onder de knie te krijgen, wordt er niet gewoon gelezen, nee, er wordt voor-koor-door gelezen. Wat inhoudt dat de leesmoeder (of die ene vader) de bladzijde voorleest, dat daarna het hele groepje diezelfde bladzijde hardop, in koor, samen leest en dat de bladzijde tot slot nóg een keer gelezen wordt waarbij de kinderen ombeurten een stukje lezen. Ik zal u de gehele onderbouwing van dit gebeuren onthouden.

Het verhaal: Tevreden zit hij tussen de middag aan tafel. Hij is erg met zichzelf ingenomen en trots vertelt Beuker dat ze met hun leesgroepje zowel de leesmoeder van maandag, als die van dinsdag én die van woensdag hebben weten over te halen om het koor-lezen achterwege te laten. Eerst hadden ze één moeder weten te overtuigen, maar inmiddels waren ook de andere moeders overstag gegaan. "De moeder leest de bladzijde dus eerst voor, en daarna lezen we hem ombeurten." legt hij uit. Even is het stil en dan mompelt hij erachteraan: "Nu moeten we ze alleen nog zover zien te krijgen dat ze ook dat ombeurten lezen overslaan..."

Reacties

Het stond op een briefje, dus het was echt waar. Juf wilde al het zand dat in schoenen, laarzen en broekzakken mee naar huis was genomen terug in de zandbak. Of we al die beetjes zand iedere week op wilden sparen en dan op dinsdagsochtends het zand van de afgelopen week in wilden leveren op school. Te beginnen bij dinsdag a.s. Vandaag dus. 1 april.

It Lytse Famke wilde meteen beginnen. Want dat zij een van de kinderen was die al dat zand mee naar huis smokkelde, dat wist ze best. Mem foeterde toch iedere keer als ze haar laarzen op de mat in de gang uittrok? Dat we wel een zandbak konden vullen van al het zand dat zij mee naar huis nam. En dat juf vast geen zand overhield in de zandbak op het schoolplein. Nu juf een briefje meegaf dat al dat zand terug moest, vond It Lytse Famke dat niet meer dan redelijk.

Na enige uitleg en het terugnemen van mijn eigen woorden bedachten we een plannetje om in plaats van voor de gek gehouden te worden, de júf voor de gek te houden. We vroegen Lief om 25 kilo speelzand uit de bouwmarkt mee te nemen en hevelden dat over naar de poppenwagen van It Lytse Famke. Ze zou net doen of ál dat zand uit haar laarzen zou komen. En daarna zou ze heel hard 'één april kikker in je bil die er nooit meer uit wil' roepen. Ze oefende er al twee dagen op. "Één april kikker in je bil die er nooit meer uit wil!"

Dat er meerdere ouders dezelfde gedachtengang waren gegaan als It Lytse Famke en ik, bleek toen wij vanochtend op school kwamen. Voor de hekingang lag een berg van 4 kuub losgestort speelzand waarbij de schamele 25 kilo van It Lytse Famke volledig in het niet viel.

 

 

Reacties (1)

Trots, als een aap met zeven staarten kwam ze aanlopen. Een klein kippeneitje stevig in haar kleuterknuistjes geklemd. Ze had bij het buurjongetje gespeeld. En samen met de buurvrouw hadden ze eieren geraapt, struiken gesnoeid en de jonge geitjes geaaid. En toen ik haar aan het eind van de middag op kwam halen, mocht ze een kippeneitje mee naar huis nemen. 'Een écht eitje, mem. Zo eentje waar kuikentjes uit kunnen komen.' Want dat had ze aan de buurvrouw gevraagd. Of dit zúlke eitjes waren. De buurvrouw had min of meer bevestigend geantwoord en It Lytse Famke was er heilig van overtuigd dat er uit haar eitje een klein kuikentje ging komen. Ze hield haar eitje goed in de gaten. Niemand hoefde het voor haar vast te houden en het hoefde ook niet alvast in de bakfiets te liggen, want ze wilde er naar kijken. Je wist tenslotte nooit wanneer zo'n eitje uit ging komen. En van die actie wilde It Lytse Famke niets missen. Dus terwijl Mem en de buurvrouw nog stonden te kletsen, klom zij alvast in de bak van de fiets om naar haar eitje te kijken. En terwijl zij daar zo zat, bedacht ze dat ze ook wel alvast kon beginnen met broeden. Ze legde het eitje zachtjes op het bankje en ging vol verwachting er bovenbop zitten.

 

Reacties (3)

Sinds een dikke week woont er een klein motortje in ons huis. Een motortje dat, te pas en te onpas aanslaat met een rollende 'r'. Ze varrieert in toonhoogte en volume, maar begint steeds meer een voorkeur te ontwikkelen voor heel hoog en heel hard. Het lijkt wel of al die 'r-en' die in de afgelopen jaren werden overgeslagen of verbasterd tot een 'l' er achterelkaar uitrollen. Een soort van inhaalslag als het ware. Gisteren huppelde Pjut vrolijk binnen bij de logopediste. Een grijns van oor tot oor en een binnenpretje dat van haar gezicht afstraalde. Al voordat ze haar jas aan de kapstok had gehangen riep ze: "Dag sprrraakjuf!"

Reacties (2)

Eindelijk weer eens een logje. Na meer dan een jaar blies ik het stof van mijn web-log en schreef een stukje over hetzelfde onderwerp als waar ik meer dan een jaar geleden mee eindigde. Het kinderfeestje van Beuker. Nu is het uiteraard niet zo dat er in dat hele jaar verder niets gebeurde. Maar ach, u moet het er maar mee doen.

Beuker wilde een feestje dat het feestje van vorig jaar kon evenaren. Iets technisch leek hem wel wat. Met elektriciteit of zo. Zelf een bestuurbaar autootje bouwen. Of een helicoptertje, dat echt kon vliegen. Nu waren zijn eigen ideeën ietwat te hoog gegrepen, maar een feestje waar je je eigen lampje kon laten branden en waar je zelf een schakelaartje fabriceert voor in je stroomkring, viel ook wel in de smaak.

En zo geschiedde. We maakten een foto waarop Beukers haar alle kanten opstond, als stond hij onder stroom, plakten de gang vol laserstralen, haalden de oude zenuwenspiraal die Lief en ik ooit maakten voor een schoolfeest van zolder en bouwden een opstelling waarbij je met een laserpointer en een paar spiegeltjes een doel moest zien te raken.

Het feest kon beginnen.

 

 

 Tot slot stond de tafel vol met computers, laptops en andere elektronische apparaten die allemaal uitelkaar geschroefd mochten worden. En daar waar bij een ander feestje kinderen naar huis gaan met een keurig zakje met snoep en een speeltje, liepen hier de kinderen met een zak vol computeronderdelen, printplaten en magneten uit luidsprekers naar buiten. En met een doosje met snoertjes, batterij en lampje om thuis ook je eigen licht op te steken.

Reacties (4)

Een voor een druppelden de spionnen gisteren binnen. Een voor een ving spion Beuker, verscholen in de papiercontainer, ze op en controleerde hun wachtwoord. Pas als ze het wachtwoord, dat met ontzichtbare inkt op de uitnodiging geschreven was, konden noemen seinde Beuker met zijn nieuwe walkie talkie naar binnen dat de deur van het slot mocht.

Eenmaal binnen werd er een foto voor hun spionnenpaspoort gemaakt. Een spionnenpaspoort waarin ze gedurende het feestje stempels verzamelden. Een stempel voor de hindernisbaan, een stempel voor de vermommingsrace, een stempel voor de speurtocht waarbij ze vinger- en voetafdrukken volgden tot ze de geldschat gevonden hadden, een stempel voor ieder spel wat gespeeld werd.

Aan het eind van het feest was het raadsel opgelost. De geldschat was terecht en meteen verorberd door de hongerige spionnen. Ook al hadden ze nog maar even daarvoor alle pannenkoeken met geheime boodschappen opgegeten. Maar wat wil je ook, met een geldschat van chocola.

Reacties (13)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl