| |
 |
Over drie appels, een bos wortels en een fotootje van een Picasso in de dop met een rode neus waarop u kunt klikken.
Over Heit, Mem, Oeds-Jan, Brechtsje en Rixt
|
18 November 2009 | 22:26:23
|
|
Zij wilde mee. En daarom wilde hij ook. En dús wilde zij helemaal. Want als hij het wilde, moest het wel erg leuk zijn. En hoe meer zij mee wilde, des te meer wilde hij ook.
Zij ging met mem mee, want hij was 's middags al mee geweest. Naar de stoffenwinkel. Nu was het haar beurt. Al was hij het daar niet mee eens. Want hij wilde mee. Zonder haar, maar desnoods met z'n tweeën.
Helaas voor hem was mem onverbiddelijk en mocht alleen zij mee. In de auto knabbelde ze nog een partje appel weg en terplekke zat ze vergenoegzaam op een wortel te kauwen.
Van de patatjes die we haalden aten beiden weinig. Wat wil je. Na drie appels en weet-ik-hoeveel wortels. |
|
|
|
|
Over een schoen bij de kachel en zwarte piet op de wc.
Over Heit, Mem, Oeds-Jan, Brechtsje en Rixt
|
15 November 2009 | 20:56:02
|
|
"En vanavond mogen jullie allemaal je schoen zetten!" riep de man met de baard mijn kinderen enthousiast toe vanaf de televisie. Ik kruisde mijn vingers en deed net alsof ik niets gehoord had. 'Taalbarriëre, taalbarriëre, taalbarriëre, ...' mompelde ik als een soort mantra in mijn hoofd. 'Ze zijn Friestalig. Ze verstaan geen biet van wat die man allemaal uitkraamt.'
Toen ik mijn ogen opende om te kijken of mijn wishfull thinking effect had gehad, keken twee paar opengesperde ogen mij aan. Twee monden hingen open. Twee blikken van vol verwachting klopt ons hart. "Wy meie ús skoech sette." zei Oeds-Jan verrast. "Wy meie ús koech sette." papagaaide zijn zus. De taalbarriëre bleek minder groot dan gehoopt. Ze hadden de oude man donders goed begrepen. Ik had niks meer in te brengen, want "It mocht fan Sinteklaas."
Vanochtend draafde Brechtsje rond de tafel zonder broek. Na twee rondjes spoorde ik haar aan om nu toch echt naar de wc te gaan.
"Nee, dêr sit swarte piet!" huilde het meisje. |
|
|
|
Over een geroutineerd moeder, een organisator in hart en nieren die toch deze derde keer tekortschoot.
Over Heit, Mem, Oeds-Jan, Brechtsje en Rixt
|
10 November 2009 | 15:47:13
|
|
Vanochtend vroeg maakte ik de kinderen wakker. Normaliter slapen wij natuurlijk uit tot een uurtje of acht, maar op dinsdagochtend is acht uur te laat. Op dinsdagochtend zitten we om acht uur al aan het ontbijt. Op dinsdagochtend gaan we naar de peutergym.
Geroutineerd kleedde ik aan, smeerde boterhammen, pakte tassen in en zorgde ervoor dat om half negen iedereen klaar stond. Oppas in huis, wij naar de peutergym. De kinderen sprongen, klommen en genoten en na drie kwartier vertrok ik met twee kinderen weer naar huis. Mijn eigen kinderen. Ik nam niet eens per ongeluk een vreemd kindje mee.
Want ik ben een ervaren moeder. Mem in hart en nieren. Ervaren en geroutineerd, streng doch rechtvaardig, punctueel en to-the-point. De spil van het gezin, de hoeksteen..
Enfin, u snapt het wel.
Tringngngng.... tringngngng.... tringngng
"Mei Geartsje."
"Goedemorgen mevrouw Geartsje, u spreekt met die-en-die van het consultatiebureau."
*Slik* "Goedemorgen."
"Bent u de mem van Rixt? Want Rixt had vanochtend om half tien een afspraak."
|
|
|
|
Over een terroristische aanslag, een milieuramp of een gevaarlijke brand in een chemische fabriek.
Klein leed
|
06 November 2009 | 21:06:49
|
|
Ik weet nog precies wat ik deed. Oeds-Jan en Brechtsje sloopten de ene bank. Op de andere zat ik Rixt te voeden. Het was geen maandag 12 uur. Het was vrijdagochtend half elf en de sirene ging.
De sirene geeft aan dat er een terroristische aanslag gepleegd is. Dat er een grote gevaarlijke brand is, of dat de bom gevallen is. In ieder geval betekent het dat er een grote ramp gaande is en dat ik mijn gezin dus in veiligheid moest brengen. Zonder te aarzelen trok ik het kleine meisje van mijn borst, greep Brechtsje onder mijn andere arm en duwde Oeds-Jan voor me uit richting de kelder. Onderweg gritste ik nog snel even het altijd klaarstaande noodpakket van de plank. En terwijl de kinderen zich onder de keldertrap verborgen, rende ik terug naar boven om alle ramen en deuren te sluiten.
Toen ik even later zelf onder de keldertrap gekropen was en de bibberende kinderlijfjes tegen mijn moederborst drukte, staken we een van de voorgeschreven drie waxinelichtjes aan. De kinderen knabbelden op een droog biscuitje en ik stalde de pleisters en snelverbanden uit het EHBO-setje vast uit.
Pas toen ik de batterijen te pakken had die door mijn zenuwachtige uitpakgedrag onder de voorraadstellage gerold waren, hoorde ik op de radio dat het om een technische storing ging. De sirene had alleen in een gehucht hier ver vandaan moeten gaan. Niet in heel Friesland.
En nu moet ik dus mijn noodpakket aanvullen en mijn kinderen begeleiden in het verwerken van deze traumatische gebeurtenis. |
|
|
|
Over een tijger en zijn oppasser, boeven en polities en de vragen die het leven de moeite waard maken.
Over Heit, Mem, Oeds-Jan, Brechtsje en Rixt
|
28 Oktober 2009 | 21:31:37
|
|
Als je bijna vier bent, moet je onderhand eens na gaan denken over de belangrijke dingen in het leven. Over het waarom en het hoe van zo'n beetje alles. Je begint inzicht te krijgen in de (on)logica van de wereld en het één als logisch gevolg van het andere. En aan wie kun je je levensvragen beter voorleggen dan aan je (bijna) alwetende mem?
Want wat nou als echt álle mensen niet meer zo goed zouden kunnen lopen, wie gaat dan al die rolstoelen duwen? En waarom heeft een mem, ook al heeft ze maar één 'lytse poppe', toch twéé borsten? Mensen zonder kinderen, hebben die ook een achterbank in hun auto? En waarom hoeft je mem, als ze met jou achterin de auto te hard rijdt, toch niet naar de gevangenis? Terwijl ze je notabene zelf verteld heeft dat de politie boeven (dat zijn mensen stoute dingen doen) opsluit in de gevangenis. En wáárom is je mem geen boef? Waarom gaat je 'âlde pake' (overgrootvader) niet dood? Mensen die heel oud zijn gaan toch dood? Zou een tijger in de dierentuin zijn oppasser op kunnen eten? En hoe komt de tijger daarna dan aan eten?
Op al die vragen heeft je mem dan een bevredigend antwoord, want als ze dat niet meteen paraat heeft, vraag je gewoon net zolang door tot je het naadje van de kous weet.
Ze doet ook haar uiterste best om alles te kunnen verklaren, want op het moment dat zij het lef heeft om te antwoorden dat zij dat allemaal ook niet weet, volgt onherroepelijk:
"Wêrom wit mem ek net alles?" (Waarom weet mem ook niet alles?)
Kun je dát weer uit gaan leggen. |
|
|
|
Over een tochtje met een vliegtuig, een parachutesprong voor een ijsje en vliegen over de kachel.
Over Heit, Mem, Oeds-Jan, Brechtsje en Rixt
|
26 Oktober 2009 | 09:13:45
|
|
Omdat het zulk prachtig weer is (bij u niet? Goh, wat raar) stap ik met de plaatselijke piloot in het vliegtuig om naar de wolken te vliegen. De motor brult en het vliegtuig wiebelt vervaarlijk, maar de piloot verzekert mij ervan dat de deur goed op slot zit, en dat ik er dus niet uit kan vallen.
Als we bijna bij de wolken zijn, krijg ik een hevige aanval van hoogtevrees en vliegen we in plaats van over de wolken maar over de kachel. Een gulden middenweg zit er bij de piloot vandaag kennelijk niet in.
Als we een poosje later toch behoorlijk hoog vliegen, stelt de piloot voor om allemaal met een parachute naar beneden te springen om een ijsje te halen. Hij parkeert het vliegtuig in de lucht op de handrem (anders vliegt 't weg, natuurlijk) en zal zich naar beneden storten. Maar op dat moment vraagt de passagier (ik dus) zich af hoe we daarna weer in het vliegtuig komen. Immers, dat hangt dan nog boven in de lucht op de handrem? Na even nadenken beschikt ons vliegtuig over een inklapbare ladder die tot de grond komt.
Met een gerust hart spring ik de diepte tegemoet.
En dat was mijn avontuur tussen acht en negen vanochtend.
Beleefde u nog spannende dingen, vandaag? |
|
|
|
Over taartjes bakken voor de dag van morgen en verder wat emotioneel gezever.
Over Heit, Mem, Oeds-Jan, Brechtsje en Rixt
|
23 Oktober 2009 | 22:05:23
|
|
 Bijna twee jaar geleden werd ze geboren. Precies op de uitgerekende datum, nog geen zes pond zwaar. Een prachtig fijngebouwd klein meisje. Morgen wordt ze twee. Fijngebouwd is ze nog altijd. Ze produceert zinnen van meer dan tien woorden, klimt tot bovenin het wandrek bij de peutergym en probeert niet onder te doen voor haar grote broer. Tot drie weken geleden was ze mijn kleine meisje. Nu is ze nog altijd mijn kleine meisje, al is ze niet meer de kleinste.
En morgen wordt ze twee.
|
|
|
|
En ineens kreeg hij door dat je ook figuratief kunt tekenen
Over Heit, Mem, Oeds-Jan, Brechtsje en Rixt
|
22 Oktober 2009 | 20:22:27
|
|
 Met het puntje van zijn tong uit zijn mond boog hij zich over het papier. Midden op het witte vel tekende hij een rondje. "Dat is de letter fan Oeds-Jan." verklaarde hij. "Wêrom ik der twa stipkes yn set? Dat binne de eagjes." legde hij verder uit. Het hoofd met ogen kreeg benen, armen, een navel en haar. "Sa, dat is mem." Tevreden bekeek hij zijn eigen werk. Midden op het witte vel papier stond een groene mem alleen te zijn. Voor de gezelligheid tekende hij heit er maar naast. "Heit hat mem beet" vertelde hij, terwijl hij de rechterarm van heit wat verlengde. Daarna volgden hijzelf en zijn twee zusjes, die ook mem, dan wel heit vasthielden.
Maar waarom heit mem bij haar oor vast heeft, moet u niet aan mij vragen. Eveneens weet ik niet waarom mijn kinderen belachelijk veel benen hebben, maar als u even naar het hoofd van Oeds-Jan kijkt, is het wél meteen duidelijk waarom er ooit een keizersnee voor nodig was om hem uit mijn buik te halen. |
|
|
|
Over zeven of acht uur en wat je allemaal al niet in een uur kunt doen.
Over Heit, Mem, Oeds-Jan, Brechtsje en Rixt
|
15 Oktober 2009 | 11:17:06
|
|
Het is een soort murphey's law. Het valt te verwachten. Op gewone door-de-weekse-ochtenden gaat steenvast mijn kinder-wekker rond zeven uur. Maar als om negen uur de wijkverpleegkundige op de stoep zal staan, klinkt het bekende "Memmie, ik bin wekker!" pas om acht uur, waardoor je binnen een uur voor twee kinderen een boterham moet maken, moet zorgen dat het grootste gedeelte van die boterham nog opgegeten wordt ook, moet je een lytse poppe de borst geven, twee kinderen én jezelf aankleden en als het even kan nog wat rondslingerend speelgoed achter de bank gooien.
Als dan om vijf vóór negen de klopper op de deur klinkt, lopen de kinderen natuurlijk nog met ongekamde haren, staat de ontbijtboel nog op het aanrecht te wachten tot je het in de vaatwasser stapelt en zet je op weg naar de voordeur nog snel even een stapel kinderboeken in de kast.
Gelukkig weet ik zo'n derde keer wel precies wat die wijkverpleegkundige allemaal wil horen. Dat ik Rixt bijvoorbeeld op haar rug leg te slapen. Dat is tegenwoordig het beste. Bij Oeds-Jan en Brechtsje was het nog beter om een lytse poppe op zijn of haar zij te laten slapen, maar nu dus niet meer. Dat Rixt lekker op haar zij slaapt, vertel ik er dus maar niet bij. Ze wil ook horen dat Rixt ieder dag haar vitaminedruppels krijgt. Ze wil niet horen dat ik dat ook wel eens vergeet, want zonder die druppels kan een lytse poppe natuurlijk never-nooit-niet groot worden. Ik zelf heb die druppels vroeger nooit gehad, want vroeger kon je ook zonder druppels nog wel groot worden.
|
|
|
|
|
|
