geartsje.punt.nl
Laatste artikelen

Sinds kort staat hij bij ons op de schoorsteenmantel. De pendule van mijn overgrootouders. De pendule die inmiddels de vierde generatie van de familie met een vrolijke bim bam te hele en halve uren vertelt.

De eerste week liep het uurwerk, na een week, vijf minuten voor. Gelukkig is Lief gezegend met een groot technisch inzicht en na een kleine bijstelling van het slingergewicht, liep de klok na drie dagen vijf minuten achter. Lief morrelde, als een volleerd klokkenmaker achterin de klok, middelde het slingergewicht tussen de eerste en de laatste instelling en bracht de slinger weer in beweging.

na twee dagen stelde hij de instellingen nog en fractie bij en sprak "nu zou het goed moeten zijn." Na tien minuten stond de klok stil. En wat lief ook probeerde, de klok zweeg. Geen tik tak, geen bim bam, niets. Stilte. 

Pas na een kwartier kwamen we op het lumineuze idee dat het ook alweer een week geleden was sinds de klok was opgewonden. 

Het is toch nog even wennen zo'n echte klok. Zonder batterijen.

Reacties

Met z'n tweeën sluiten ze achter mij aan in de rij voor de kassa. Er staat nog net geen 'campinggast' op hun voorhoofd maar hun kleding schreeuwt 'ik sta op de camping!'. Ze dragen identieke trainingsjasjes, zij loopt op crocs, hij op sandalen met sokken. Als zij de brie, de wijn, de broodjes en de rest van de boodschappen op de kassaband begint te laden, mompelt hij "Ik haal even een doosje" en loopt naar de dozenbak. Even later komt hij glimlachend terug. Een kartonnen doos in zijn ene, een bosje roosjes in zijn andere hand. Als hij de roosjes bij de andere boodschappen op de band legt, fronst zij haar wenkbrauwen en zucht. "Nee hoor, bitst ze, ik heb niet eens een vaas in de caravan." en terwijl zij afrekent, sjokt hij gelaten terug naar de bloemanafdeling.

Reacties

Over twee weken heeft ze haar boekbespreking en samen zitten we achter de computer. Ik type en Protter zoekt op wie het boek schreef, wie de illustraties maakte en verwoordt waarom ze dit boek koos.

Al een paar weken had ze in haar hoofd dat ze haar bespreking over het boek 'Het raadsel van alles wat leeft' wilde doen. Een prachtig boek over de evolutietheorie en de daaruit voortvloeiende verklaringen over van alles en nog wat. Een boek dat  de Christelijke scheppingstheorie finaal onderuit maait. Met de grond gelijk maakt.  En Protter zit op een Christelijke school.

Vanochtend dacht ik even dat het maken van de boekbespreking een stuk gemakkelijker werd toen ze ineens besloten had om toch maar te kiezen voor het tweede boek van hetzelfde schrijver-illustrator-duo 'Het wonder van jou en je biljoenen bewoners'. Samen vullen we de standaardvragen in. "Welk stukje zou je willen voorlezen?" Vraag ik haar. "Dat hoofdstuk over de race van je leven, zegt ze, waarin al die zaadcellen heel hard moeten zwemmen om als eerste bij de eicel te zijn."

Reacties (1)

"Hebben we nog fruit om morgen mee naar school te geven?" Vraagt Lief. "Ja hoor, antwoord ik, ik heb gisteren dik anderhalve kilo appels, tomaatjes, ..." "Zaten die tomaatjes in een emmertje?" Vraagt Protter voorzichtig. "Want die hebben we allemaal opgegeten." Glimlachend vervolg ik mijn opsomming. "... een komkommer, ..." "Die heb ik opgegeten." Roept It Lytse Femke. "... en een bak druiven gekocht." "Bijna leeg." Klinkt het gezusterlijk. Gelukkig zijn er van de appels nog meer dan de helft over.

Reacties

Ik hurk naast haar neer en leg mijn hand op haar knie om haar aandacht te trekken. Het is net of ze mijn stem niet hoort. Mijn aanraking niet voelt. Mijn blik volgt de hare en samen kijken we naar buiten. Ik benoem de dingen die ik zie. Een man die boven op het dak van een schuurtje staat, een agent die bij het naastgelegen politiebureau in zijn auto stapt. Weer kijk ik haar aan. Ze kijkt terug, maar lijkt dwars door me heen te kijken, mij niet te zien. Even glimlacht ze, maar dan dwaalt haar blik weer weg. "Ik ga naast beppe zitten", besluit It Lytse Famke en ze sleept een krukje achter zich aan. "Kijk beppe, een politiemotor, en een mevrouw met een hondje." Dan legt ze haar arm om beppe's rug en haar hoofd op diens schouder. Even kijkt beppe naar het meisje dat naast haar zit. Dan sluit ze haar ogen en laat haar hoofd op het hoofd van It Lytse Famke rusten en even, heel even, is er contact.

Reacties

Het mengsel in de kom lijkt meer op cakebeslag dan op koekjesdeeg. Een beetje beteuterd kijkt Protter in de beslagkom. "Hier kan ik geen vormpjes mee maken." Alle ingrediënten had ze nauwgezet afgewogen. Alleen die 1,5 el melk had ze niet helemaal begrepen. Maar melk is melk had ze geredeneerd en ze had een flinke scheut melk in de beslagkom gegoten. "Ongeveer zoveel" gaf ze met haar vingers op de zijkant van het pak aan. Al gauw 3 dl schatte ik. Op goed geluk besloten we het koekjesbeslag dan ook maar als cakebeslag te behandelen en het in cakevormpjes toch in de oven te zetten. 

Reacties (2)

"Zullen we 'Piano Tiles 2' doen?" Vroeg het vriendinnetje in de keuken aan It Lytse Famke. Ik zit op de bank in de kamer de was op te vouwen en vewacht de meisjes nu met de vraag of ze op de IPad mogen maar die vraag blijft uit. In de keuken hoor ik ze lachen en spelen. Na een poosje wordt mijn nieuwsgierigheid te groot en leun ik opzij om om het hoekje van de bank te kijken. In de keuken zingen de meisjes liedjes terwijl ze op de zwart-witte tegels van de vloer heen en weer springen.

Reacties (1)

Voorzichtig kus ik Protter (Pjut betekent 'peuter' en zo wil ze niet meer genoemd worden) een beetje wakker. Ze is vanavond in het grote bed gaan slapen omdat haar eigen beddengoed nog niet helemaal droog was. En nu, tegen de tijd dat wij naar bed gaan, zal ik haar naar haar eigen bed brengen. 

Half slapend staat ze op en terwijl ik haar aan haar schouders stuur, lopen we voorzichtig door de gang in de richting van de trap. Halverwege de gang blijft ze opeens stil staan. Ze kijkt me fronsend aan, mompelt "Wacht even." en glipt langs mij heen terug naar onze slaapkamer. In de slaapkamer slaat ze het dekbed terug, stapt in het bed en trekt het dekbed over zich heen. Met een tevreden zucht sluit ze haar ogen. 

een beetje verbouwereerd sta ik naast het bed. Ik aai over haar wang en fluister dat ze toch echt naar boven moet verhuizen. "Nee, ik heb het geprobeerd." Fluistert ze terug. 

Reacties (1)

Ter introductie: Iedere maandag-, dinsdag- en woensdagochtend lezen ze, de kinderen van groep 3, 4 en 5. In groepjes van drie of vier kinderen met een leesmoeder of een enkele leesvader. En om dat lezen het best onder de knie te krijgen, wordt er niet gewoon gelezen, nee, er wordt voor-koor-door gelezen. Wat inhoudt dat de leesmoeder (of die ene vader) de bladzijde voorleest, dat daarna het hele groepje diezelfde bladzijde hardop, in koor, samen leest en dat de bladzijde tot slot nóg een keer gelezen wordt waarbij de kinderen ombeurten een stukje lezen. Ik zal u de gehele onderbouwing van dit gebeuren onthouden.

Het verhaal: Tevreden zit hij tussen de middag aan tafel. Hij is erg met zichzelf ingenomen en trots vertelt Beuker dat ze met hun leesgroepje zowel de leesmoeder van maandag, als die van dinsdag én die van woensdag hebben weten over te halen om het koor-lezen achterwege te laten. Eerst hadden ze één moeder weten te overtuigen, maar inmiddels waren ook de andere moeders overstag gegaan. "De moeder leest de bladzijde dus eerst voor, en daarna lezen we hem ombeurten." legt hij uit. Even is het stil en dan mompelt hij erachteraan: "Nu moeten we ze alleen nog zover zien te krijgen dat ze ook dat ombeurten lezen overslaan..."

Reacties

Het stond op een briefje, dus het was echt waar. Juf wilde al het zand dat in schoenen, laarzen en broekzakken mee naar huis was genomen terug in de zandbak. Of we al die beetjes zand iedere week op wilden sparen en dan op dinsdagsochtends het zand van de afgelopen week in wilden leveren op school. Te beginnen bij dinsdag a.s. Vandaag dus. 1 april.

It Lytse Famke wilde meteen beginnen. Want dat zij een van de kinderen was die al dat zand mee naar huis smokkelde, dat wist ze best. Mem foeterde toch iedere keer als ze haar laarzen op de mat in de gang uittrok? Dat we wel een zandbak konden vullen van al het zand dat zij mee naar huis nam. En dat juf vast geen zand overhield in de zandbak op het schoolplein. Nu juf een briefje meegaf dat al dat zand terug moest, vond It Lytse Famke dat niet meer dan redelijk.

Na enige uitleg en het terugnemen van mijn eigen woorden bedachten we een plannetje om in plaats van voor de gek gehouden te worden, de júf voor de gek te houden. We vroegen Lief om 25 kilo speelzand uit de bouwmarkt mee te nemen en hevelden dat over naar de poppenwagen van It Lytse Famke. Ze zou net doen of ál dat zand uit haar laarzen zou komen. En daarna zou ze heel hard 'één april kikker in je bil die er nooit meer uit wil' roepen. Ze oefende er al twee dagen op. "Één april kikker in je bil die er nooit meer uit wil!"

Dat er meerdere ouders dezelfde gedachtengang waren gegaan als It Lytse Famke en ik, bleek toen wij vanochtend op school kwamen. Voor de hekingang lag een berg van 4 kuub losgestort speelzand waarbij de schamele 25 kilo van It Lytse Famke volledig in het niet viel.

 

 

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl