| |
 |
Van Beuker die nieuwe grote-jongens-boerderij-laarzen heeft en It Lytse Famke dat een snoek ving.
Over Beuker, Pjut en de Lytse Poppe
|
16 Januari 2012 | 10:23:45
|
Zaterdag
Het bootje schommelt op de golven. Water slaat over de rand als de golven nóg hoger worden. Ze stuwen het bootje voort die wilde golven. Even lijkt het rustiger, maar dan plonst er weer een grote tak vlak achter het bootje in het water. En verder gaat het. Kris kras door de sloot. Van achter, helemaal naar voor.
Beuker laat zich voorzichig langs de wal naar beneden zakken, zet zijn laars een klein stukje in de sloot en vist het stokje uit het water. Samen met Pjut en It Lytse Famke loopt hij naar achter om het bootje weer door de sloot te jagen.
Na een keer of drie heeft It Lytse Famke het wel gezien en laat zich ook langs de wal naar het water zakken. Als Beuker in het water kan staan, kan zij dat toch zeker ook!
Maar Beukers jongenslaarzen zijn aanzienlijk hoger dan de rode peuterlaarsjes van It Lytse Famke en verbijsterd staat ze tot haar knieën in het kleine slootje naast het huis.
Zondag
 Warm ingepakt en op laarzen (leve de houtkachel die de rode peuterlaarsjes droogde) vertrekken we richting het bos. Beuker weet precies waar hij heen wil. Dat stuk waar in de herfst en de winter water staat. Dáár waar je, als je net nieuwe grote-jongens-boerderij-laarzen hebt, doorheen kunt lopen. Waar je kunt kijken hoe waterdicht je laarzen zijn. Waar je zo ver mogelijk kunt lopen zonder natte voeten te krijgen. Of je gaat net te ver. Dat kan er ook. In het heerlijke middagzonnetje waden Beuker, Pjut en It Lytse Famke door het water. Ze laten bootjes varen en plukken lange grassprieten waarmee ze door het water vegen. En net als ik een foto wil maken (Met de telefoon, want de camera ligt natuurlijk nog thuis), draait It Lytse Famke zich om, stapt achteruit, struikelt over een graspol en valt op haar billen in het water. Als ik haar er nu naar vraag, vertelt ze enthousiast dat het leuk was. Ze kon heel goed zwemmen en er was óók een haai in het water. Dus wees gerust, ze hield er niets aan over. |
|
|
|
|
Over een klein Pjutteke, dat zo snel groot wordt.
Over Beuker, Pjut en de Lytse Poppe
|
30 Oktober 2011 | 22:17:17
|
Bijna een week geleden bleef ze voor het eerst. De eerste dag samen met mem, de dag erna helemaal in haar eentje. Naast haar grote broer in de kring. Op een stoeltje met haar eigen naam erop. Na drie dagen leek het alsof ze nooit anders had gedaan.
Morgen mag ze weer. Ze gaat kleien. Of met de Knex. Maar het maakt ook uit wat haar broer gaat doen. Haar broer die zo lief over haar moedert. Die het liefst de hand van zijn zusje neemt en haar niet weer los laat, tot hij haar hand weer in die van Mem kan leggen.
Ze wordt groot.
Mijn kleine Pjutteke. |
|
|
|
Over een eerste tandje in het piratenbakje
Over Beuker, Pjut en de Lytse Poppe
|
10 Oktober 2011 | 10:41:24
|
 Kinderen worden zo snel groot. Het is het meest gehoorde cliché en misschien ook wel het meest ware. Zo ook die van mij. Ik knipperde afgelopen zomer een keer met mijn ogen en Beuker had een wiebeltand. En toen ik nog een keer knipperde een groot gapend gat in de rij tandjes in zijn mond.Het uitgevallen tandje moest natuurlijk zorgvuldig bewaard blijven. Eerst in een plastik bakje en daarna in een speciaal voor de eerste tand gekocht tandendoosje. Het doosje werd door Beuker veilig op de schoorsteenmantel gezet.
Vanaf dag 1 had het doosje een magische uitwerkingskracht op It Lytse Famke (De Lytse Poppe). Met stoelen, de speelgoedkist of de stoof probeerde zij telkens het begeerde doosje te pakken te krijgen. Na een paar dagen zakte de balangselling en achtte ik het doosje veilig.
Tot ik, heel huishoudelijk de mantel afnam met een doekje en het doosje oppakte om ook daaronder grondig af te nemen. 'Ach, dacht ik nog vertederd, zo'n klein tandje rammelt niet eens in dat houten tandendoosje.' en met een glimlach opende ik het doosje. Leeg. Beukers eerste tandje was weg. Foetsie. Verdwenen.
Gejaagd voelde ik It Lytse Famke aan de tand (ha ha). "Heb jij dit doosje gehad?" It Lytse Famke straalde. "Ja, omt ik dy sa moai fynt." (Ja, omdat ik die zo mooi vindt.) Maar toen ik naar het tandje vroeg antwoordde ze even stralend "Ik wit it net." (Ik weet het niet.)
En zo kwam het dat ik vanochtend al op mijn knieen over het beton in de voorkamer kroop en tussen het losgeraakte betongruis zocht naar een pieterpeuterig klein melktandje.
En het mag een wonder heten, maar ik vond het tandje. In een hoek, tussen de kleine stukjes beton.
U begrijpt dat ik nu eerst even bij moet komen. Van de schrik. |
|
|
|
Van breuken en procenten, bijvoeglijk gebruikte voltooide deelwoorden, bussommen en tafels leren. Van een bovenbouwjuf die middenbouwjuf wordt.
Schoolperikelen
|
05 Oktober 2011 | 10:06:50
|
Elf jaar geleden stapte ik, vers van de opleiding een klein dorpsschooltje in Friesland binnen. Ik zette mijn tas in de klas van groep 5, 6, 8 (groep 7 was leeg) en was écht juf. De eerste jaren hoefde ik niet zonodig een andere groep. Ik hield van de bovenbouwers en mijn duocollega's wisselden zo'n beetje om het jaar, dus ik had het druk genoeg. De laatste jaren was wisselen gewoonweg niet mogelijk.
En nu, na 11 jaar bovenbouw, gaat per 1 november meester-middenbouw met pensioen. Na 11 jaar verlaat ik mijn vertrouwde plekje in de bovenbouw en ga ik naar groep 3, 4, 5.
Geen schoolkamp meer, waarin ik met groep 7 en 8 in mijn eigen achtertuin kampeerde, midden in de nacht kilometers door de bossen sjouwde en schatten zocht op zelfgebouwde vlotten.
Geen musical, waarvan de kinderen in het begin zich niet voor konden stellen dat het aan het eind van het schooljaar bijna niet meer leuk zou zijn. Waarin ik ooit zelf meespeelde wegens gebrek aan spelers.
Geen eind-cito, waar we al weken vantevoren voor aan het oefenen waren. Een toets die ik ieder jaar zelf ook maakte om een idee te krijgen van hoe de kinderen het gemaakt hadden.
Geen lootjes meer trekken met Sinterklaas en al weken voorpret te hebben omdat het gedicht of de surprise zo leuk zou worden.
Geen breuken en procenten meer. Geen bijvoeglijk gebruikte voltooid deelwoorden en geen voorleesboek over de Grote Vriendelijke Reus.
In plaats van al dat leuks, ga ik zoveel andere leuke dingen doen. Ik mag samen met de kinderen de magie van het leren lezen ontdekken. Ik mag ze meenemen in de wonderlijke wereld van letters en verhalen.
Ik mag met hen bussen vol mensen tellen en ontdekken dat, wanneer er drie uitstappen, je niet opnieuw hoeft te tellen om te weten hoeveel passagiers er nog over zijn.
Ik mag tafels zingen en vertellen over de verdubbelaar en de klinkerdief.
Ik kan niet wachten.
|
|
|
|
Van een houten vloer, een betonnen vloer en de vergeten zomer.
Klein leed
|
03 Oktober 2011 | 09:42:01
|
Weet ik hoeveel weken geleden hakte Lief vol goede moed de oude, houten vloer uit de kamer. Vele kruiwagens vol hout uit de jaren dertig kruide hij door de keuken naar buiten. Het verrotte hout uit de hoek, de profesorische lapmiddelen van de vorige eigenaar en de balken en planken met onnoemelijk veel houtwurmgaatjes.
Nog voor de zomervakantie spoot een betonmeneer op een schoon nieuw zandbed vele liters schuimbeton door het raam onze kamer in. Een week later volgde een andere betonmeneer met een cementen topvloer. Beide betonmeneren (en mijn zwager, de betonkenner) verzekerden ons dat we over een week of vijf de houten vloer konden gaan leggen.
En toen kwam die zomer. Die zomer die meer op de herfst leek. Die zomer waarin de zon slechts zo nu en dan scheen en die zomer waarin de luchtvochtigheid enorm hoog was. Een zomer waarin een betonnen vloer van je lang zal ze leven dus niet droog genoeg wordt voor een houten vloer.
En dus wachten wij. Wonen we al maanden in de keuken en ligt de houten vloer nog altijd in de opslag bij de leveranier. Misschien het volgende weekend... |
|
|
|
Van twee weken zonder telefoon en de telefonische hulpdienst van Ziggo
Klein leed
|
15 Juni 2011 | 10:07:30
|
Na twee weken zonder telefoon vind ik het welletjes en bel ik reeds lichtelijk geïrriteerd naar de telefonische helpdesk van Ziggo. Een kwartier lang worstel ik me door alle denkbare keuzemenu's.
Hebt u vragen over uw abonnement, toets een 1. Hebt u last van een storing, toets een 2. Hebt u een storing van telefoon, internet of tv? Heeft u de stekker er al eens uitgetrokken? Hebt u eigenlijk wel een abonnement bij óns? Hoeveel kinderen heeft u? Wat is uw politieke voorkeur?
Na een kwartier wordt ik eindelijk in de wacht gezet om met een echte medewerker te spreken. De muziek klinkt alsof ze de telefoonhoorn voor een oude radio hebben gelegd. Acda en de Munnik zingen me namens Ziggo toe. "'t Geeft niet dat je mij het liefste nu verrot zou willen slaan." zingen ze. En "ga toch alsjeblieft niet met een ander." De boodschap is duidelijk.
Als ik eindelijk een medewerker aan de lijn heb, doe ik mijn verhaal. Dat we al twee weken geen telefoon hebben. Dat Lief op Hemelvaartsdag al gebeld heeft en dat het probleem bij Ziggo lag. Dat het binnen vijf werkdagen verholpen zou zijn (dat dat op Hemelvaartsdag anderhalve week inhield, zeiden ze niet. Dat konden we zelf ook wel bedenken). Aan het einde van het verhaal verbindt de medewerker mij door met eent technische medewerker en opnieuw doe ik mijn verhaal. Ja, er is wel naar gekeken n.a.v. het vorige telefoontje. Maar nee, ze konden niets vinden.
"We hebben u naar aanleiding daarvan proberen te bellen, mevrouw. Maar we konden u niet bereiken." |
|
|
|
Van vier zakken vol stenen en gedonder over de tuinkamervloer
Over Beuker, Pjut en de Lytse Poppe
|
28 April 2011 | 20:01:55
|
De hele middag hadden ze bij pake en beppe in de tuin gespeeld. Ze hadden gefietst, de tuin geharkt en beppe haar kalebasstekjes water gegeven. De zakken van hun overalls hadden ze vol met stenen gezocht. Vuurstenen, scherven van oude dakpannen, schelpjes, álles was mooi genoeg om te verdwijnen in de zakken van Beuker en Pjut. Want stenen zijn reuze interessant. Vooral als je een peuter of kleuter bent.
Als aan het einde van de middag, beppe roept dat het eten klaar is, helpt pake beide kinderen bij het uittrekken van hun overalls. Zodra de overall van Beuker op zijn enkels hangt, rollen de verzamelde stenen over de vloer van de tuinkamer. Met z'n drieën kruipen Pake, Beuker en Pjut over de vloer om de stenen allemaal weer op te zoeken. Pjut is verstandig en dekt zichzelf bij voorbaat in: "Ik heb ook allemaal stenen in mijn zakken!" "Dan trek ik jouw overall wel buiten uit, want ik wil dat gedónder hier niet weer over de vloer hebben." moppert pake.
"Nou, maar ik wil dat gedónder wel in mijn zakken houden!" pruilt Pjut. |
|
|
|
Over hoe in eerste instantie alleen het fietssleuteltje miste, maar hoe achteraf toch de hele fiets gestolen bleek te zijn.
Over Beuker, Pjut en de Lytse Poppe
|
24 April 2011 | 22:50:39
|
Een ietwat beteuterd komt Beuker het fietsenhok van de school uitgelopen. "Toe nou joh" spoor ik hem aan in een poging de tijd in te halen die ik verloor door met Beukers juf te kletsen. "Pak je fiets, dan gaan we naar huis." Ondertussen til ik De Lytse Poppe in de bakfiets en Pjut achterop. Want als je altijd in de bak zit, is achterop véél leuker.
"Mijn fiets staat op slot." hoor ik Beuker achter me mompelen. "En ik had 'm niet op slot gezet. Echt niet." In het fietsenhok van de kleine dorpsschool is dat ook niet nodig. Slechts een enkeling zet z'n fiets daar op slot, en fietssleuteltjes kunnen gemakkelijk kwijtraken. De enig mogelijke verklaring die ik kan bedenken is dat een lolbroek uit een van de hogere groepen voor de grap de fiets van Beuker op slot heeft gedraaid.
Mopperend til ik De Lytse Poppe en Pjut weer uit en van de fiets en samen met Beukers juf doorzoeken we het fietsenhok. Ik til Pjut op het dak en Beukers juf doorzoekt de brievenbus. Het sleuteltje vinden we niet.
Als we geen ideeën meer hebben om te zoeken, fiets ik met drie kinderen in de bakfiets naar huis. De fiets laten we staan. Gelukkig ligt er thuis in het laadje van de tafel het reservesleuteltje van Beukers fiets.
En dan gaat de telefoon. De moeder van een vriendje van Beuker. Beukers vriendje, een van de kinderen wiens fiets op slot staat, was zijn sleuteltje kwijtgeraakt. Maar toen hij bij zijn fiets kwam, bleek het sleuteltje op miraculeuze wijze ineens weer in de fiets te zitten. Zoals het een echte kleuter betaamd, was hij opgelucht dat zijn sleutel er weer was en was hij, zonder zich iets af te vragen op zijn fiets gestapt en naar huis gefietst.
Eenmaal thuis vond zijn moeder het toch wat een raar verhaal en voor de zekerheid haalde zij vriendjes reservesleuteltje erbij. Het sleuteltje bleek niet te passen. Vriendje bleek op Beukers fiets naar huis gefietst te zijn. |
|
|
|
|
|
